“Muziek is net een regenboog: geniet van iedere kleur!” In gesprek met Steve Lukather

Posted by on mrt 26, 2014 | 0 comments

Op 27 februari 2009 gaf de wereldberoemde Toto-gitarist Steve Lukather een optreden in De Boerderij in Zoetermeer. Vlak voor de repetitie interviewde ik de Amerikaan in zijn kleedkamer. De uitwerking van het gesprek verscheen destijds op Cultuurpodium Online. Ik kwam het interview tegen in mijn archief en besloot het na een redactieslag opnieuw te publiceren op mijn eigen website. Veel leesplezier!

Steve Lukather “You know what man? I’m the luckiest man alive! Ik heb een prachtige vrouw, mooie familie, geweldige kinderen, goede vrienden, een prachtige carrière, ik heb met bijna al mijn helden gespeeld, geld verdiend en geld verloren. En weet je? Ik hou nog steeds van mijn werk. Ik reis over de wereld om te spelen en ik krijg ervoor betaald.” Steve Lukather straalt het ook uit. De Amerikaanse meestergitarist, singer-songwriter, arrangeur en producer is niet alleen bekend van de vorig jaar opgeheven groep Toto, maar ook van talloze sessies op een slordige 1000 platen met de meest uiteenlopende artiesten. 

Foto’s: Berbera van den Hoek

Lukather zit relaxed en goed gehumeurd naast me op de bank van zijn kleedkamer in de Zoetermeerse Boerderij waar hij later op de avond een concert geeft als onderdeel van de Ever Changing Times Tour. Inmiddels 51 jaar, een behoorlijk bolle kop en zijn roetzwarte haar en ringbaardje wekken de indruk geverfd te zijn. Daarnaast vertoont de snarenheld een gezellig buikje onder een psychedelisch longsleeve T-shirt met opgerolde mouwen (hij houdt wel van een biertje en bedankt me hartelijk voor de meegenomen Duvel). Steve praat aan een stuk door met de nodige ‘fucks’ en onderbroekenlol. Als hij de compacte vorm van mijn mp3-recordertje ziet, reageert hij: “That thing is as small as my dick man!”  

Ik kan me toch niet aan de indruk ontwekken dat je graag in Nederland optreedt. Je hebt hier een rijke geschiedenis met Toto, maar ook solo of in gelegenheidsformaties kom je regelmatig buurten.
“Nederland was het eerste land waar Toto ooit een nummer 1-hit scoorde en de eerste plek waar we doorbraken door ‘Big Al’ Alfred Lagarde (de in 1998 overleden Veronica-dj). Al bleef Hold The Line draaien! Toen we hier kwamen werden we zo warm ontvangen door de fans. Maar Nederland trekt me ook om andere redenen aan: het is enerzijds beschaafd en toch kun je er de raarste dingen doen, terwijl iedereen nuchter blijft. Just don’t cause any trouble and trouble won’t find you (lacht)! Ik heb hier zoveel ongelooflijk mooie ervaringen om op terug te kijken. Met Toto alleen al wemelt het van de hoogtepunten. We namen hier ook cd’s en dvd’s op (Absolutely Live en Live in Amsterdam – SJ). Ik voel me thuis in Nederland en daarom leek het me leuk om hier te beginnen met de tour. Ik ben nu niet mister Toto, gewoon mezelf. En volgens mij verwacht niemand ook van me dat ik de Toto-hits doe. Als ik dat zelf graag had gewild, dan had ik de band wel bijeen gehouden.”

Je hebt een stel jonge honden bij je. Ik las dat jullie gisteren in Tivoli voor het eerst sinds oktober hebben gespeeld en gerepeteerd.
“Gisteravond hebben we als het ware ingespeeld tijdens het concert in Utrecht. We hadden weliswaar een aantal kleine technische problemen, maar verder was het een prima optreden. Ik kreeg de indruk dat het publiek zich ook prima vermaakte. Ik had een hoop lol met de jongens. Het zijn ongelofelijke muzikanten Steve Lukather die zeker twintig jaar jonger zijn dan ik, maar iedere avond voel ik me echt als een kind zo blij. Het doet me weer denken aan mijn jongere dagen dat ik met band en crew op tour ging, onze eigen koffers dragend, veel lol en ‘hanging out’. We’re all in this together! I’m having a blast!”

Als soloartiest speel je in veel kleinere zalen dan met Toto. Hoe ervaar je dat?
“Tja, je hebt het over plekken voor ongeveer 1000 tot hoogstens 2000 man. Weet je wat zo ironisch is? Ik werk nu twee keer zo hard dan normaal, omdat ik mijn eigen management voer. Maar ook al speel ik in de kleinere zalen, ik verdien nog steeds net zoveel of zelfs nog meer, omdat ik geen 45 mensen op de loonlijst heb staan en geen drie trucks en twee tourbussen hoef te betalen. Grote zalen brengen veel kosten met zich mee en veel belasting voor het huren. Dus ik mag dan wel meer werken, maar ik kan wel dat gene doen wat ik graag wil doen!”

De tour heet Ever Changing Times, de titel van je laatste album. Ik vind je daarop fris klinken, maar ook hoor ik de passie en plezier zoals ik van je gewend ben.
”Voordat ik begon aan Ever Changing Times dwaalde een tijdje rond in fusionland. Zo nam ik een album op met Larry Carlton (No Substitutions – SJ) waarvoor we een Grammy wonnen. Maar op een gegeven moment vroeg iemand aan me: ‘Wanneer maak je weer eens een plaat waarop je zingt en liedjes schrijft? Je laatste soloalbum is al tien jaar oud!’ Ik besloot contact te zoeken met mijn goede vriend Randy Goodrum (de befaamde Amerikaanse songsmid die menig popstandaard op zijn naam heeft staan – SJ). Hij wilde graag meewerken en in een week tijd schreven we de hele plaat. Ik wilde geen hitsongs, maar juist artistiek verantwoorde liedjes en toch nog net commercieel aanvaardbaar.”

En ben je tevreden met de respons?
“Kijk, ik kan niet meer op tegen de twintigers van tegenwoordig. Maar voor mijn doen waar ik nu sta en met mijn leeftijd, doet de plaat het heel aardig. Goede recensies, mensen komen naar de shows en ik verkoop cd’s. Het zijn geen miljoenen meer, maar hoeveel muzikanten krijgen dat nog wel voor elkaar in deze tijd?”

Vind je het nog steeds belangrijk om prijzen te winnen als Grammy’s en gouden of platina platen?
“Well, it doesn’t suck (lacht jongensachtig)! Het is fantastisch om prijzen te winnen, het is geweldig om miljoenen platen te verkopen en het is te gek om veel geld te verdienen. Wat is daar verkeerd aan? Maar zoals met alles gaat het soms met ups en downs. Ik heb aan deze plaat net zo hard gewerkt als aan alle voorgaande albums en misschien wel harder ook. Ik voel dat ik nog steeds nieuwe muziek in me heb zitten. Ik ga niet op mijn lauweren rusten door te teren op Toto-songs van tien jaar geleden. Ik ben er trots hoor, geen slecht woord. Het meeste werk houdt goed stand en sommige dingen misschien wat minder. Maar dat heb je wel vaker bij artiesten die al meer dan 30 jaar in het vak zitten.”

Voor het nieuwe album schreef je het nummer Stab In The Back, een ode aan Steely Dan. Volgens mij een van de weinige groepen waarmee je nooit hebt samengewerkt.
“Ik zou zo graag een keer willen soleren op een Steely Dan-plaat! Ik heb wel afzonderlijk met Walter Becker en Donald Fagen gespeeld, maar nog nooit op een van hun Steely Dan-projecten. Zo heb ik ook nooit gewerkt met Peter Gabriel, terwijl ik een grote fan ben en hem al talloze keren heb ontmoet. Vooral het vroegere Genesis-werk en zijn soloalbums vind ik geweldig. Hetzelfde geldt voor Steve Winwood; vaak ontmoet, maar daar is het tot nu toe bij gebleven. Mijn grootste wens is om met de Rolling Stones te spelen, maar dat zal wel nooit gebeuren!”

Ik ben een veelzijdige muziekfanaat die luistert naar rock, pop, soul, jazz, blues, world, reggae, noem maar op. Er zijn mensen die daar niet bij kunnen. Hoe leg je zoiets uit?
“What’s wrong with that? I live that way! Fuckin’ Ray Charles, fuckin’ Dizzy Gillespie, fuckin’ Monk, fuckin’ Slipknot. Ik hou er allemaal van! Je moet een open vizier hebben. En volgens mij ben jij ook muzikant (ik heb mijn Luke-replica gitaar bij me) dus dan weet je wat ik bedoel. Veel mensen vormen hun smaak als ze jong zijn op basis waar vrienden naar luisteren: ‘Hey man, je moet hier naar luisteren anders hoor je er niet bij.’ Maar je kunt jezelf ook helemaal openstellen: Wow! Dat klinkt goed! Dat heb ik nog nooit gehoord. Geef me daar eens meer van!’ Muziek is net een regenboog: geniet van iedere kleur!”

Steve LukatherJimi Hendrix, The Beatles en Jeff Beck zijn een aantal van je grote invloeden. Wie inspireren je zoal van de hedendaagse lichting?
“Ik hou veel van Radiohead, maar die zijn niet echt nieuw meer. Wat echt nieuw is weet ik eigenlijk niet. Eerlijk gezegd luister ik niet veel naar muziek als ik niet werk, want dat doe ik al voor de kost. Het is net als je kok bent: je gaat dan ook niet naar huis om te koken, want dat is het laatste waar dan zin in hebt! Mijn zoon Trevor laat me wel eens leuke dingen horen, maar ik zou je nu niet direct namen kunnen noemen.”

Je zoon is ook muzikant. Hoe doet hij het?
“Trevor is momenteel bezig met het opnemen van zijn plaat. Hij speelt ook op mijn nieuwe album en doet met ons mee als we met de tour in Kroatië zijn. Een paar jaar geleden nam hij al materiaal op wat in de verte iets weg had van Def Leppard. Via MySpace verkoopt zo’n 400/500 exemplaren per maand. Hij is nu hard bezig om een contract te krijgen, maar ik help hem er wel voor te zorgen dat hij niet genaaid wordt. Het probleem is dat platenmaatschappijen alles van je willen. En ze geven je er niks voor terug! Heb je ze eigenlijk nog wel nodig? Ze gaan allemaal ten onder. Het is hun karma nadat ze het geld van zoveel artiesten achterover hebben gedrukt. Ze nemen alles van je! Het is als het ware je ziel aan de duivel verkopen. Ik sta niet graag in zijn schoenen, maar mijn zoon wordt een succesvolle rockster!”

En hij heeft de naam…
“De naam is een zegen, maar ook een vloek. Sommige mensen houden niet van Toto en knappen dan af door te reageren: ‘Oh nee, is dat ‘de zoon van’?’ Waarom mijn zoon de schuld geven, omdat je mij niet leuk vindt? Dus hij introduceert zich ook nooit met zijn achternaam, maar gewoon als Trev. Maar hij is trots op me hij steunt me. Hij is mijn beste vriend! We zouden niet hechter kunnen zijn. Hij is een natuurtalent waarvoor ik graag de credits zou krijgen, maar het enige dat ik heb gedaan, is een aantal gitaren en andere instrumenten laten rondslingeren in huis en die vond hij.”

Dat lijkt me nog een behoorlijke uitdaging als ik bij jou op visite kom.
“Je kunt bij ons echt niet door het huis lopen zonder dat je over een instrument struikelt! Ik moet wel zeggen dat ik nu een hoop heb opgeborgen sinds ik een baby heb. Ze speelt overigens al piano en ze is nog maar 17 maanden oud! Ze zit echt gefocused op de toetsen te drukken (doet het op een trotse wijze voor). Zelfs op de tafel zit ze al mee te slaan. Zodra ze muziek hoort, gaat dat hoofdje al mee op het ritme. Mijn oudste dochter daarentegen is totaal niet muzikaal. Zij leidt een gewoon leven en ze werkt in een beautysalon. She leads a straight life (lacht)!”

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

(Spamcheck Enabled)